تسبیح سیاه

درمان نکند عشق ، که ما زاده ی دردیم
مائیـــم چنان سرو، ولی بی بَرو ، برگیم
در گلـــشن هستی به عبـث ریشه دواندیم
آن مرده عروسیــــم که بنشـسته به تختیم
گویا که ز همبستــــگی ومهر خبر

شاعر:گیتی رسائی