گوش ماهی

مرا اگر به ساحل ببرد قول می دهم طبع شعریم گل کند!
کفش هایم را می کنم لباس سفیدی می پوشم با خال های ابی
و کنار ساحل قدم می زنم... می دوم...
قول می دهم موهایم را مثل هر روز نبندم و بگذارم باد هر طرف که می خواهد انهارا بکشد.
و حتما اگر کودکی ان حوالی گل میفروخت از او یک دسته گل به اندازه ی پر کردن دست راستم بخرم و با دست چپم به اب دهم ...
و به دنبال گوش ماهی هایی که صدای موج بدهند می گردم ؛ تا بعدا آنرا یادگاری به اولین خشکی زده ای که ببینم ، بدهم تا هر روز پیدا کردن دریارا را در گوشش زمزمه کند.
تا اب به گردنم برسد در دریا پیش خواهم رفت می گذارم پاهایم بستر این زیبایی را حس کند؛ اگر پایم لغزید این بی انتهایی و آرامش ارزش گرفتن جان مرا دارد.
و مهم نیست تنگ نظری ان اطراف باشد که روی رفتار من نوشته بردارد به رویم برچسب بزند و پخش کند...