در انزوا بمیری

.: در انزوا بمیری :.
در انزوای خویشم بی پروا و بی ریشم
چون بی کس و بی جانم افسانه ی درویشم
هم ناله و هم خارم هم در پی غم خوارم
هم صحبت دیوارم هم سنگر احرارم
چون چوب خورده این دل بی کینه و

شاعر:احمد حبیب پور دیزج