باید رفت

به شبستانِ غنچه ها که
ضرب آهنگ حیات به شمارش می افتد
بدان شبِ قیره قیر که
دهانِ غنچه از فرط جفایِ روز وامانده
تا مُمدِ حیات تیرگیِ درون را زداید
سحرگاهان :
درتلألوی زرفامِ خورشید،
گوئی

شاعر:علیزمان خانمحمدی