اعجاز

ماه بر تن ِ شب می نگریست
و چشمان ِ من در ماه..!
فراسوی نگاهم شبهی از دور
نگاهم را ربود
و مسخ در خود مرا، به زادگاهش کشاند
کنار رودی،تَرد شده از آب
و
آن دست آتشی ،نعره کشان
وسوسه لب ِ خشکیده رود

شاعر:رضا همایی راد