(251)

سرِراهت بَنَشینم به گدایی ای دوست
که بیایی غمِ دل را بَزدایی ای دوست
چه زیانی بَرسد بر تو مگر گهگاهی
نظری بر مَنِ دلداده نمایی ای دوست
دِلِ خود بر تو سپردم ز ازل دلدارم
که به لطفت

شاعر:علی اصغر تقی پور تمیجانی