ماه من ستاره ی سهیل شد (بهنام علی پور)

تا کنار برکه عاشقش شدم؛

سیل شد؛

ماه من ستاره ی سهیل شد.

بهنام علیپور

با سلام و درود فراوان

سه گانی پیش رو از لحاظ فرمهای سه گانی به شرح زیر است :
◀️ فرم بیرونی کلی: کوتاه و سه لختی
◀️ فرم بیرونی جزیی : نیمایی و طرح قافیه ی دو و سه
◀️فرم درونی کلی :بسته و کوبشی
◀️فرم درونی جزیی :دو و یک(یعنی دو مصراع اول با هم + مصراع سوم هر کدام یک پیام مستقل البته در ارتباط با هم دارند.)

سه گانی پیش رو با مضمون عاشقانه، حکایت مکرر عشق و جدایی را با نگاه و تصویر جدید و بدیع ارائه مي دهد.
این سه گانی، یک شعر چند بعدی است و از لحاظ محتوایی، ازچند زاویه می توان به آن نگاه کرد و برداشتهایی نمود...
یکی از بردشتها : تصویر ماه تمامی که در برکه ی آرام جلوه گری و دلبری می کند و به ناگاه آمدن سیلی (مثلا بارش رگباری باران) به این جلوه گری خاتمه می دهد و عاشق (یا عاشقان) را به اصطلاح «در خماری» می گذارد؛ و تا حدود زیادی یادآور ضرب المثل (با مضمون بدشانسی) « اگر به دریا هم برود، دریا خشک می شود» است.
سه گانی دارای زبان شیوا و سالم و فصیحی است و واژه ها در محور همنشینی و جانشینی استادانه چینش و انتخاب شده اند.
واج آرایی مناسب حرف «س» و «ش» ، تناقض ستاره ی سهیل شدن ماه، تشبیه مضمر (تشبیه ماه به ستاره)، ایهام تناسب در واژه ی «ماه» و استعاره ی ماه از معشوق و... در یک شعر کوتاه سه مصراعی باعث التذاذ ادبی بسیار در خواننده شده است.
در مصراع اول شاعر مکان رخداد را کنار «برکه» انتخاب نمود و نه مثلا (چشمه)؛ و این انتخاب شاید از لحاظ روانشناسی نشانه ی یک حس درونی در انسانها باشد و آن آرزوی توقف زمان (و یا حتی آرزوی توقف یک برهه ی زمانی خاص) باشد در ناخودآگاه؛ گاه انسان آنقدر احساس شیرینی دارد که دوست ندارد لحظاتی خاص سپری شود و می خواهد چون برکه ای قاب شود بر پهندشت زندگی اش.
در این سه گانی شاهد سه اتفاق دفعی و ناگهانی و غیرمنتظره هستیم :
1.عاشق شدن در یک نگاه
2.سیل آمدن (رگبار باران یا...)
3.جدایی( ستاره ی سهیل شدن ماه)

و این از جهتی تلنگر خوبی دارد برای عدم دلبستگی به دنیا و مافیها.

شاید تنها نکته ی قابل ایراد،_ با توجه به زبان معیار _ در مصراع دوم برای هماهنگی ردیف، استفاده از فعل «شد» به جای فعل «آمد» باشد.

برای شاعر این سه گانی زیبا، آرزوی توفیقات روزافزون داریم.

نسیم محمدجانی
تیر 1395