سنگ صبور

«بغضی»....
در گلوی ساعت شنی افتاده است
من به سنگ ی می اندیشم
که شیشه را «شکست»!
.......
پ.ن
از تنگ سراب کویر..
جوشش ایمان دیدم!
مادرت هاجر؛ صبور ی نمی داند
اسماعیل؛ بیشتر پای

شاعر:علی فرحی