دایره ی دهر

چون دایره ی دهر پر از رنگ و ریا شد
هر جان که به مقصود فدا شد به فنا شد
هر کو به فرشکی که فرو بست دو دیده
هان دیده مکن تر که رها شد که رها شد
گر خشم خدا دامن ما را بگرفتست
دامن مرهان بل پس از این

شاعر:سید هادی معصومی دزفولی