یه اتاق خسته

یه اتاق خسته بودم
یه دل شکسته بودم
یه نگاه سرد و بی روح
که درارو بسته بودم
به جنون رسیده بودم
از همه بریده بودم
هرگز معلوم نبود که
زنده ام یا مرده بودم
تا که آفتاب نگاهت
به سکوت خونه

شاعر:سید محمدحسین بهشتیان