فریادِ بلندِ ابر

به خانه می آیی
بی اعتنا
به پچ پچهء گیسوان ِ من
که در انتظار ِ انگشتان ِ تو خوابیده.
آه، چه اندوه ِ بزرگی ست
فراموش کردن ِ پنجره ای که،
خیابان را دید می زد
حالا، دو چشم ِ نگران کفایت نمی

شاعر:قاسم بیابانی