چاه سخاوتمند

رفته بودم تا زَنَم، گشتی به صحرای جنون
گشتی ز سر لطف و صفا هم بزنم چند
رسیدیم به صحرای دور و نواحی دور
به چاهای خشکیده از فرط حور حور(خورشید)
به خشکیده چاهی نگه کردم از راه دور
نبودش دگر

شاعر:ابراهيم معززيان