بی مرگی

زودت نمیرم
دراز به دراز
از این دهان به آن دهان
تا که برآید تابستانی، دیرپای
و وعیدی پوچ در عید چوب_خط کناره گی
تا ببوسمت.
که بهارت مرگ است مرا.
تا دیروزدر برم بود،
درختان کاج
وسبز شدم در

شاعر:اسفندیار شیخی