آدمی با دمی

باغبان بود گهی حال گلش می پرسید
ساغری بود به شوق، تازه لبی می بوسید
همه ایام غلط گوشه ی محراب شدیم
هوسی بود دمی بر بدنی می پیچید
زخم این قصه دگر فرصت بهبود نیافت
واژه ای ماند که در ذهن شبم می

شاعر:فریدکیا