من دستهای مهربانم را
به تو می بخشم
و در این بخشش
جز درک عشق گمشده ام
/ هیچ نمی خواهم
من و دلم
تماممان را به تو می بخشیم
تا حس زنده بودن خود را
که در نگاه یک نامعلوم مرد
در بخشش تمام به تو باز یابیم
من پاهایم را
در جسم فسرده ی خاک می کارم
و آب را
/ در عطش کویر
/ زمزمه می کنم
و در این بخشش
/ معرفتی است
که من آن را
/ با هستی
و با زیبایی آن لحظه
/ که مرگ از پس آن می آید
/ آشتی می دهم
مزردشت، 18/1/61
شعر نو...
برچسب :
نویسنده : محمد رضا جوادیان
بازدید : <-PostHit->