یارِ یار

من که یارِ یار بودم پس چرا بی یار گشتم
خواب خوش بود آنچه دیدم من دگر بیدار گشتم
جان من را یاری از یارای یاران بود ، اکنون
از چنین دردی درون سوز جان من بیمار گشتم
هوش من آمد به جایش غصه هایم

شاعر:ناصر محبی