محزون

صد آه از این غم که مرا هم نفسی نیست
زین غصه به تنگ آمدم و داد رسی نیست
تا کی بنشینم که گلستان بشود کلبه احزان؟
محزونم و افسوس گلی دست کسی

شاعر:مهدی نداف(مهرآرا)