از بی خطی تا خط مقدم

آدم را میل جاودانه شدن

/ از پله های عصیان بالا برد

و در سراشیبی دلهره ها

/ توقف داد

از پس آدم، آدمها

/تمام خاک را

/ دنبال آب حیات دویدند

سرانجام

/ انسان به بیشه های نگرانی کوچید

و در پی آن میل

/ جوالهای زر را

با خود به گور برد تا امروز

و ما امروز

/ چه روزهای خوشی داریم

و میل مبتذلی که مدام ما را

به جانب بی خودی و فراموشی می برد

*

یک روز وقتی

از زیر سایه ها ی ملایم خوشبختی

پرسه زنان

/ به خانه بر می گشتم

از زیر سایه های مرتب مصنوعی

مردان « آرشیتکت » را دریدم

/ در صف کراوات

/ چرت می زدند

ماندن چقدر حقارت آور است

وقتی که عزم تو ماندن باشد

حتی روز

/ پنجره به سمت تاریکی

/ باز می شوند

اگر بتوانی موقع رسیدن را درک کنی

برا ی رفتن

/ همیشه فرصت هست

این دریچه را باز کن

/ چه همهمه ای می آید

گویا

/« مرغ » و « متکا » توزیع می کنند

اینها که در صف ایستاده اند

به خوردن و خوابیدن معتادند

وقتی بهانه ای

/ برای بودن نداشته باشی

در صف ایستادن

/ خود بهانه می شود

و برای زدودن خستگی بعد از صف

ورق زدن

/ یک « کلکسیون » تمبر

/ چقدر به نظرت جالب می آید

امروز

/ در روزنامه خواندم

/ ته سیگارهای چرچیل را

به قیمت گزافی فروختند

آه خدایا

/ آدم برای سقوط

/ چه شتابی دارد!

دیروز در باغ وحش

/ شمپانزه ای دیدم

/ که به نظریه ی داروین

/ فکر می کرد

چگونه می توان

/ با این همه تفاوت

/ بی تفاوت ماند؟

پشت این حصار

چه سیاهی عظیمی خوابیده است

با دلم گفتم: برگرد برای رفتن فکری بکنیم

*

وقتی که در حواشی خاطره هایت قدم می زنی

چه زود خسته می شوی

من شب های بسیاری را

در معرض ملامت وجدان بودم

و در تلافی شبهایی که بی دغدغه خوابیدم

بعد از این

زیر سرم به جای متکا سنگ خواهم گذاشت

آه نگاه کن

سرزنش چه نتیجه ی بلندی دارد

/ وقتی فروتن باشیم

*

من از حضور این همه بیخودی در خانه ام

/ متنفرم

ای دل برخیز تا برای رفتن فکری بکنیم

*

دیشب خسته و دل شکسته خوابیدم

خواب دیدم

/ دلم برای لمس آفتاب

/ چونان نیلوفری

/ بر قامت نیزه پیچید

و صبح که برخاستم

/ پر بودم از روشنایی

امروز آفتاب چه داغ می تابد!

و صبح آه چه صبح مبارکی است!

احساس می کنم

/ که از هوای سفر سرشارم

و دلم هوای رسیدن دارد

امروز من حضور کسی را در خود احساس می کنم

کسی که مرا

/ به دست بوسی آفتاب می خواند

و راز پرپر شدن شقایق را

/ با من به گریه می گوید

کسی که در کوچه های شبانه اشکم

/ با او آشنا شده ام

*

این کاروان چه مؤذن خوش صدایی دارد

به همراهم گفتم:

/ ما با کدام کاروان

/ به مقصد می رسیم

گفت:

کاروانی که از مذهب باطل تسلسل پیروی نمی کند

و به نیت بر نگشتن می رود

*

وقتی به راه می آیی

با هر گامی که بر می داری

/ آفتاب را

/ بزرگتر می بینی

این کاروان به زیارت آفتاب می رود

نگاه کن

این مرد چه پیشانی بلندی داد

تو تا کنون چهره ای دیده ای

/ که این همه منور باشد؟

چه دستهای سترگی دارد

و قامتش برای ایستادن چقدر مناسب است

بی شک

/ آفتاب اسم او را می داند

گفتم آفتاب، آری آفتاب

اینجا گردش آفتاب خیلی طولانی است

و محض تفرج حتی چشمانت

بی سبب افقهای زیادی را خواهد دید

و روز چنان است

که می توانی همه جا را ببینی

و همه ی صداها را بشنوی

گوش کن

/ باز هم صدای همهمه ای می آید

همهمه ای عظیم

همیشه این طور است

وقتی که از حرص حقیر داشتن دل می کنی

همهمه ی عشق را می شنوی

اینان که در پای بیستون صف بسته اند

/ راهیان عشقند

و منتظرند کسی بیاید و تیشه ها را تقسیم کند

تیشه ابزار سعی عاشقانی است

که سینه به سینه ی کوه می روند

و کار تخریب حصار را

/ تجربه می کنند

اینان مهیای ظهور بت شکنند

*

وقتی که از هوای گرفته ی بودن

/ به سمت جبهه می آیی

تمام تو در معیت آفتاب است

زیر کسای متبرک توحید

*

با دلم گفتم : هیچ کس بی آنکه سعی کند

/ به زیارت آفتاب نخواهد رفت

همراهم گفت : سال گذشته یادت هست

چه روزهای خوشی داشتیم!

امروز اما نگاه کن

چه اضطراب قشنگی ما را در بر گرفته است!

به شهید غفور صمد پور

شعر نو...