آرامش موقت!
می آیی
/ به غارت خلوت
و بوی عادت
/ با تو می آید
و گنگ را به تبسم
و تبسم را
/ به قهقهه تبدیل می کنی
ای روشنایی بی بعد
ای سطح بی عمیق
/ میان پنجره می خندی
و رو به روی مرا
/ به هر چه آفتاب خداست می بندی
عطش را مباد
/ که دل به رخوت مردابی تو سپارد
تنکابن، 12/2/1364
شعر نو...
برچسب :
نویسنده : محمد رضا جوادیان
بازدید : <-PostHit->