برادری

یک کبوتر سیاه

یک کبوتر سفید

در کنار هم

/ با دو قلب گرم

/ با دو دست مهر

روی ناودان خانه ی گلی ما

/ لانه ای درست کرده اند

/ از درخت و سنگ و گل

روزها

/ بر زمین آفتابی حیاط مان

/ راه می روند

گاه در میان ابر

/ چون دو نقطه ی قشنگ

/ ناپدید می شوند

شب دوباره ناودان خانه ی گلی ما

از صدای دوستی آن دو یار مهربان

آن سپید و آن سیاه

آن کبوتران

/ شلوغ می شود

*

آه ای کبوتر سپید من!

کاش

/ مردمان روزگار ما

چون تو

/ یک دل سپید و ساده داشتند

آی کودکان ساده ی سیاه

/ چه می کنید

من دلم برایتان گرفته است .

شعر نو...