در پشت پرده ی عادت

در عادت مداوم بودن

وقتی

بانگ رحیل عمر

بی وقفه می نواخت در جان شب

من در امتناع خورشید

که نور را از من دریغ می کرد

/ گریستم

من اشک را گواه گرفتم

وقتی که بودن من

/ از دلیل تهی بود

من با دلیل می میرم

و بر دست وجدان دنیا

/ تشییع خواهم شد

اسفند 60،اصفهان