رباعی ها

هوای باغ

سبزند که از هوای باغ آمده اند

سرخند که از کویر داغ آمده اند

در اوج تراکم شب ظلمانی

مردانه به یاری چراغ آمده اند

هزاره ی عطش

با درد، شبِ دروغ را سر کردند

در خون، دل ِ باغ را شناور کردند

در ظهر هزاره ی عطش باریدند

تا بوته ی خشک را صنوبر کردند

تا ظهر ظهور

چن تشنه به آب ناب دل می بندم

بر خنده ی ماهتاب دل می بندم

ای روشنی تمام، تا ظهر ظهور

چون صبح به آفتاب دل می بندم

تا زمزمه ی مرگ

تن خاک حقیر بود و جانش دادی

تا زمزمه ی مرگ امانش دادی

پیوسته تو را سپاس می گوید دل

در حوصله ی عشق مکانش دادی