معصیت بودن

از روی مهر با من دل خسته یار شو

پاییز کوچه های دلم را بهار شو

ای مانده در نهان درختان آفتاب

چون غم میان سینه ی من ماندگار شو

پایان التهاب، شروع نگاه توست

من یک کویر تشنگی ام، جویبار شو

در دوزخی که معصیت بودن آفرید

آرامش بهشتی یک چشمه سار شو

کی بی حضور آیینه ها می توان شکفت

ای دل تو رو به روی من آیینه دار شو