وقتی دچار غربت اینجاییم

هر قطره آب

اگر چه گندابهای مسیر

/ باور دریایی اش را زدوده اند

با این همه

/ در ضمیر خویش

/ دریای کو چکی است

و من در این لفظ

/ به مبهم ترین معنی

/ که به هیچ کوزه در نشایدش آوردن

چون ناکجا که نیست

/ ولی هست

و جز به تجربت

درکی عمیق

/ از این وهم بی رنگ

/ میسر نمی آید

من از آن

/ به قال مختصری در می گذرم

که به حسی غریب می ماند

و به جز زبانی غریب در نمی آید

*

دنیا آتشکده ی موقتی است

تا من و تو

/ در آن بنشینیم

نه عبوس

/ که چون ققنوس

/ دوباره شدن را

/ و به امید دیداری در ناکجا

مرا این معنی

/ با غروب مأنوس کرده است

شعر نو...