باده ناب

فارغ از خود کنم ای ساقی ازآن باده ناب
که شدم چون دهنت تنگدل از دورخراب.
خسته ام از می پنهان زدن و زهد ریا
گوشه میکده ها گوش به آواز رباب.
راه بنمای دراین وادی ظلمت صنما
که من اندر طلبت چشم

شاعر:نعيمي علي