خنده

روزگاری خنده بر هر دردی دوا بود
دردی اگر بود خنده بر آن شفا بود
سالها خنده را ز من فراری داده اند
آن قدیما خنده بر درد دل جلا بود
خط خنده از رخ من رخت بسته
خنده چو رنگین کمان با صفا بود

شاعر:محمد شمس باروق