“ فصل های طوفانی “

جان گرفت
وهمِ بی سامانِ مُرده ی من
آنگاه که،
ساحلِ دستانِ گرمِ تو
طوفانهای فصلیِ
درونم را ،
فرو نشاند!
ای تو !
التهابِ رازهایِ باران گونه ی
نگاهِ من !
چمدانِ چشمانم را ببند
میخواهم قطارِ

شاعر:مژگان رشيدي ( رهانور)