بلوا

دیشب غرقِ دریایِ ژرفِ خیال از هوش رفتم
بی شک مست ِهی هایِ وصفِ جمال مدهوش گشتم
لحظاتی به عدم شد تنم هیچ نشنیدم و ندیدم
کُنجِ میخانه ی عشق پیله بر خانه ی احساس بستم
می پرستان زسر مستی غوطه

شاعر:فرهان احمدیان