زایر اوج ها

از حریرِ گیسوانش خوش کمندی ساختم
وه چه آسان خویش را بر دامِ او انداختم
اوجِ پنهان بود او پیچیده بر مِه در خلاء
بر نهانش رخنه کردم قصه ها پرداختم
بر رخِ نادیده اش گفتم که روزی میرسم
شب نشستم با

شاعر:آرش آزرم