صدف

صدفی بودم وُ دریا
نگهبانم بود
روی شن های کبود ساحل
چشم به راه
به تمنای وصال ِ لمس ِ امواج ِ غروب
از برای تحفه ی مروارید
منتظر رو به افق
زندگی می کردم
روز و شب می گذرانید زمین
آفتاب

شاعر:فاطیما باقری