دوصد گل دِماغ پرور

درود ها بر

شما سروران و گرامیان!

سخنی با خویش

ادبیات این زبان احساس آیین گفتار و کلا م و آیینه افکار و خیال

و احساس در کلام موزون اساس است

ادبیات کلامی برتر است از سخنان عادی شایسته ودر خور ثبت و ضبط است

و انگاه سخنی ادبی است که این و یژگی هارا داشته باشد

سخن عادی ادبی نیست و ادبیّت رکن رکین شعر و سخن ادبیست و در غیر این صورت نقض غرض است
تخیل اس آنست و پیا م و پیام ؛ همان چیزیست که کلام در خدمت آنست و جانمایه

چه کسی اش تخطئه می کند

وقتی دست به بلندای نخیل نمی رسد خرما تلخ نیست

و صورت مسئله بدون حل هرگز پاک نمیشود

وروز محورش خورشید بایدباشد و نه چیز دیگر

که غیر از این شب افزایی ای بیش نیست

ودر غبار همیشه اسب می تاخت ودر اثبات خود بذر حذف دیگران

واین با تعالی ادبیات و اهداف بلندش مغایرت داشت

و ادبیات ناسزا گویی به هرکس نیست و هرچه و لعن و طعن دیگری

و کسی از این رهگذر طرفی نبست از عافیت و از این رویه ناپسند

و درد مندی را به بهترین وجه باید بیان کرد و جامه خیالش بر تن

و همه ی لوازمش زینت تا سخن بر بام آسمان رود

و کرنش ستارگان بخرد به لطافت

آنگاهش در چشم زمان می ماند بر تر

ودر جبران و نقص نباید دیگری را هی انگ زد هی متهم کرد

واین رویت منسوخست و بی مصرف

و خورشید بر آسمان می رود و کار خویش می کرد بروشنی علیرغم شب

و دریا همچنانش در سطوت که باید

واین و اون را متهم کرد به بی دلیل بر پایی غبار خواهد بود به دشت

و کسی بدین بزرگ نخواهد گشت و سر آمد

و غوغا و غبار اندیشه خورد و کسیش به جایی ره نبرد ودر فرونشست هیمنه دروغ خواهد شکست

و انکار ادبیّت و وهن شخصییت همیشه فکری ابترست و نقض غرض

این انگاره ای بود به زعمم که باید می گفت

تقدیم به روشنا نتان با دوصد گل دِ ماغ پرور!

- - , .